Recept: speculaastaart

Vandaag was ik jarig en dan moet je veelal trakteren. Omdat het soms best lastig is de buitenwereld te confronteren met jouw eetgewoontes, besloot ik maar 'gewoon' te doen en een taart te bakken. Niet zo geweldig gezond dus, maar ook niet echt ongezond want deze taart bevat geen ei, boter of suiker (behalve de suiker die al in de speculaas zit) en is dus al stukken beter dan 'normale' taart of 4/4 cake!

Ingredienten
- 1 rol bladerdeeg zonder onnodige toevoegingen
- 3 a 4 appels
- kaneel
- 200g (volkoren)speculaas
- 300ml (soja/amandel)room

Werkwijze
Verwarm de oven voor op 200 graden. Verkruimel de speculaas met een keukenmachine, een vork of een deegroller. Bekleed een taartvorm met het bladerdeeg en prik er gaatjes in met een vork. Meng de speculaaskruimels met de room en giet in de vorm. Schil en snijd de appels in mooie schijfjes, schik op de taart zoals je wilt. Bestrooi naar kaneel met smaak en bak 30 minuten in de voorverwarmde oven. Smakelijk!

Recept: gevulde aubergine

Al vaak heb ik recepten gezien voor gevulde paprika, courgette, tomaat, aubergine en ga zo maar voort. Maar meestal worden in deze recepten veel gehakt en/of kaas gebruikt, dingen die ik liever niet meer wil eten. Dus hoewel het als zeer lekkere recepten klonken, kon en wilde ik ze niet eten.
Vandaag heb ik echter een recept gemaakt uit Voedingspiramide van Louise Witteman en Mirjam Bakker. Eentje die geheel vegetarisch en zelfs vegan is, heerlijk. (Excuses voor de slechte foto's) Het is wel een beetje aangepast. Niet volledig overeenstemmend met het seizoen, maar nu vandaag de eerste sneeuw is gevallen en ik bijna ben veranderd in een levende sneeuwpop, vind ik dat ik me mag verwennen met een zomers gerecht ;). Ik doe het echt niet elke dag hoor.

Ingredienten voor 1
- 1 aubergine
- 1 ui
- 2 teentjes knoflook
- 2 el olijfolie
- 1/2 brik tomatenstukjes
- 1/2 tl kaneel
- 1 el gehakte peterselie of droge peterselie
- 100g seitan
- zout en peper naar smaak

Werkwijze
Verwarm de oven voor op 175 graden. Snijd de aubergine doormidden en snijd het vruchtvlees zo goed mogelijk weg. Snijd het vruchtvlees in blokjes.
Deze stap heb ik overgeslagen: bestrooi de auberginehelften met zout en laat uitlekken.
Pel de ui en snijd in blokjes. Hak de knoflook fijn. Verhit 1 el van de olie in een pan en bak de ui en de knoflook 5 minuten. Snijd intussen de tomaten in blokjes als je verse gebruikt. Schep het vruchtvlees van de aubergine erdoor en bak nog een minuut, voeg dan de tomaten, de seitan en het kaneel toe. Laat 10 minuten koken tot het meeste vocht verdampt is. Breng op smaak met zout, peper en peterselie. Ik heb er zelf nog een ingelegde chilipeper bij gedaan.
Vul de auberginehelften, nadat je ze hebt afgespoeld en afgedroogd, met het mengsel en sprenkel er nog 1 el olijfolie over. Bak zo'n 30-45 minuten in je oven. Serveer met couscous, rijst, quinoa of een tagliatellenestje. In plaats van seitan kun je ook bonen gebruiken.
Smakelijk!

Rauwe cacaopoeder

Eerder had ik al geschreven over de voordelen van (rauwe) cacao, maar inmiddels is het merk dat ik toen kocht niet meer te koop in de natuurwinkel waar ik vaak kom. Tja, wat doe je dan? Nu liggen er producten van Iswari en hoewel daar op zich niets mis mee is, ligt de prijs toch wat hoger voor de cacaonibs: ongeveer 6 euro voor een zakje van 125g. Het was dan ook een logische beslissing om over te stappen op het cacaopoeder, dat ongeveer 9.50 euro kost voor 250g. Qua voedingswaarde is het niet helemaal hetzelfde. Per 100g bevat rauw cacaopoeder 433 kcal, 26g eiwitten, 53g koolhydraten, 12g vet en 26g vezels. Veel meer koolhydraten en veel minder vet dus, maar dat maakt verder niet zoveel uit als je een evenwichtige voeding hebt.
Ik had wel gezegd dat de toepassingen van cacaopoeder mij eerder beperkt leken, maar daar moet ik nu toch van terugkomen. Dit komt omdat ik bij cacaopoeder toch terug aan Nesquick-toestanden moest denken, iets waar ik absoluut niets van moet hebben sinds ik een keer mijn chocomelk had overgegeven. Tegenwoordig maakt de geur van die cacaofantasie me al misselijk. Maar nee, dit is anders.
Wat een enorme smaakexplosie toen ik het over de muesli strooide. In een woord: fenomenaal. Het is net alsof je pure chocolade aan het eten bent zonder te hoeven kauwen! Ik ben om. Je zou het ook over 'melk' heen kunnen strooien, dan smaakt het waarschijnlijk wat naar chocomelk. Of over een smoothie of (havermout)pap (dan is het wel niet meer rauw) voor een gezonde boost. Zelf beveelt Iswari chocolademousse aan. Dat zie ik voorlopig nog niet zitten, maar ik ben in ieder geval fan van cacaopoeder geworden.  Met 250g doe ik gemakkelijk 2 maanden, aangezien poeder amper iets weegt.
Natuurlijk gaat er af en toe toch niets boven een stukje chocolade, maar voor elke dag wat geweldige voedingsstoffen van cacao binnen te krijgen verkies ik toch dit. Jum!

Kardemom

Al vaak had ik in recepten 'kardemom' gelezen, echter heb ik het nog nooit in de winkel zien liggen. Tot ik gisteren Bioplanet binnenwandelde. In het kruidenrekje was ik op zoek naar kaneel, omdat ik deze week speculaastaart ga bakken voor mijn klas (ik ben bijna jarig). Toen viel mijn oog ineens op een klein flesje waarop 'kardemom' stond. Yesssss. Kardemom is op zich geen bijzonder specerij. Het wordt vaak gebruikt in kerriemengsels en in koekkruiden, maar ik zag veel mensen het in de havermoutpap doen en zeggen dat het lekker was, dus mijn nieuwsgierigheid was toch gewekt. Het is familie van gember en de kleur lijkt een beetje op die van kaneel , alleen wat donkerder in plaats van een warme gloed. Vergis je niet, kardemom werkt verwarmend! Het is familie van gember, heeft een gunstige invloed op de maag en zorgt (als je op de peulen knabbelt) voor een frisse adem. Het heeft een scherpe en frisse smaak. Ik ben benieuwd, zodra ik weer havermout maak doe ik het erin! 

,

Humor?

Vandaag las ik in de klas de ballade van Heer Halewijn, een seriemoordenaar die jonge maagden lokte met zijn fluit en ze vervolgens vermoordde. Nu was er echter een prinses die erin slaagde om hem te doden en te onthoofden. Dan werd er door de leerkracht een vergelijking gemaakt met het slachten van kippen: als je een kip onthoofdt, blijft het lichaam nog even voortlopen. Hier werd hartelijk om gelachen – dat kan ik enigszins nog begrijpen, omdat het toch sterk doet denken aan een tekenfilm. Maar het wringt. Lachen met het leed van een ander levend wezen. Dat doe je toch niet? We kennen allemaal die filmpjes van ‘America’s Funniest Home Videos’ waarin mensen bijvoorbeeld tegen een paal lopen. Dat zal vast ook pijn doen, maar is in mijn ogen toch nog iets anders dan doden. Je kunt je dan afvragen of je nergens meer om mag lachen, en dat is niet wat ik probeer te zeggen. Ik was gewoon, voor mezelf, aan het nadenken hoe ver je mag gaan.

Het slachten van de kip was overigens niet genoeg informatie; “Met kippen kun je vanalles doen!”, zei de leerkracht nog. Vervolgens vertelde ze over een goochelaar die kippen hypnotiseerden. Dan nam hij bijvoorbeeld hun lijf vast en trok dat naar beneden, maar door de hypnose bleef hun kop op dezelfde plek zodat de nek werd verlengd. Wederom heel cartoonesk als je je het probeert in te beelden, maar echt lachen heb ik amper twee seconden volgehouden. Misschien jammer dat ik dat niet meer kan, maar dat is een weloverwogen keuze die ik zelf heb gemaakt en nu kan ik zeggen dat ik er trots op ben.